حضرت فرمودند: همه آنچه در مشرق و مغرب زمین وجود دارد و خورشید بر آن میتابد٬ از دریاها و خشکیها تا کوهستانها وبیابانها٬ در نظر شخص خداپرست مانند سایه ای است که بر زمین میافتد و پس از ساعتی از بین میرود. آیا آزادمردی نیست که این ذره ی نیم جویده ی غذا را جلوی اهل آن بیاندازد وبدان دل نبندد؟![یاران من] بهای جانهای شما جز بهشت نیست. بهشت ابدی بالاترین قیمت برای جانهای شماست. [کالای ارزشمندی را که در اختیار دارید٬] ارزان نفروشید. همچنین حضرت علیه السلام شب عاشورا در جمع یارانشان فرمودند:

واعلموا ان الدنیا حلوها و مُرّها حلم: بدانید که شیرینیها و تلخیهای دنیا هردو خواب است.

آنچه طی سالهای گذشته برای شما اتفاق افتاده است با آنچه که درخواب دیده اید چه تفاوتی دارد؟ از هر این دو٬ چه چیزی در اختیار شماست؟ شیرینیها و تلخیهای دنیا هردو خواب است.

والانتباه فی الاخره: انسان زمانی بیدار میشود که از این دنیا میرود.آخرت عالم بیداری است و درآنجا درمیابیم که همه ی آنچه در این دنیا گذشت ٬ در قیاس با حقایق عالم مانند خواب بوده است. آنجاست که انسان میگوید: یا لیتنی قدّمت لحیاتی. کاش برای حیات خود چاره ای اندیشیده بودم. در آن دنیاست که انسان با خود میگوید زندگی دنیا مرگ تدریجی بود. کاش برای حیات خود فکری کرده بودم. حضرت سیدالشهدا علیه السلام ٬ در شب عاشورا با بهترین سخن یارانش را برای شهادت مهیا میکرد. ایشان در آخرین ساعات به یاران خود فرمود: عزیزان من! بدانید که تلخ وشیرین این دنیا خوابی بیش نیست. بیداری در آخرت است. خوشبخت کسی است که آنجا سعادتمند باشد٬ و بدبخت کسی است که آنجا محروم باشد. ( برگرفته از کتاب آذرخش کربلا)